De zon haast zich niet.
Wij zijn Froya en Mark
Verliefd op elkaar, op de bergen, en op het leven dat zich hier ontvouwt.
Een paar jaar geleden gooiden we het roer om en verbouwden een oude boerderij in de Franse Alpen tot een zalige gîte. Een plek om samen te zijn, te verstillen, of juist avonturen te beleven met vrienden, familie of collega’s.
Hier in de bergen is het leven nét wat mooier, natuurlijker en avontuurlijker. En dat delen we graag met jou!
De zon. Elke dag weer, op haar uur en schuift over de bergflanken.
Voor ons flitste de zomer voorbij.
Het gekke is dat we eigenlijk geen idee hebben waar hij gebleven is. Hij is gewoon voorbijgegaan, ergens tussen een mand wilde pruimen, een bergwandeling, een paar potten op mijn kruidenrek en veel te veel uren met een kruiwagen.
In ons trage, altijd bezige leventje.
De voorbije dagen waren we vooral aan het verwerken.
Paddenstoelen fijnsnijden en in de zon leggen. Een experimentje met opgelegde paddenstoelen en fijnspar, een beetje bos in een potje proberen te vangen.
Van het wilde kersenseizoen naar wilde appeltjes manueel persen.
Wilde pruimen ontpitten. Eén voor één. Ze zijn niet veel groter dan kersen, dus na een tijdje vraag je je af waarom je hier eigenlijk aan begonnen bent.
Maar ondertussen liggen ze te gisten, te drogen, te pruttelen en op mijn pannenkoek.
Weeral een topjaar voor wild fruit.
Dertig kilometer.
Niet meer.
Vorige week op 3-daagse.
Maar wel dertig kilometer klauteren, zoeken, van steen naar steen, soms niet eens zeker weten of er ergens een pad loopt.
Oog in oog met steenbokken.
Kleine, frêle plantjes tussen reusachtige rotsen.
En die bergflanken. Hoe je er een hele dag naar kunt kijken en ze geen moment hetzelfde zijn.
’s Morgens koel en grijsblauw. Dan komt de zon en schuift er kleur over de hellingen. Groen wordt geel, geel wordt koper. Een wolk trekt over en alles is plots weer donker.
Net als de rivier, geen 2 seconden hetzelfde.
Een andere beweging, een andere glinstering, een andere kleur.
Op zo’n tocht zijn de dingen klein en groots tegelijk.
Een kop thee, je handen eromheen omdat ze koud zijn.
Brood dat op de een of andere manier veel lekkerder smaakt omdat je het met zicht op dat spektakel eet.
En dan weer verder. Terug naar de gîte.
Onze tuin is nog steeds verwilderd.
Dat zal waarschijnlijk nooit anders worden.
Binnenkort valt het blad.
Dan gaan we het bos in om omgevallen bomen eruit te halen. Verzagen. Klieven. Stapelen.
Soms zijn we een week bezig met één enkele kleine boom. Eén boom.
Als je onze uren zou omrekenen naar geld, is het waarschijnlijk een nogal bedroevend verdienmodel.
Een week voor één kleine boom. Een halve dag voor een paar potten pruimen.
Uren bergop wandelen voor dat ene plantje dat in een klein flesje verdwijnt. Maar niet alles wat betekenis heeft, laat zich efficiënt maken.
Op één van onze routes kregen we een lift van een man.
Hij was eerder dit jaar in Patagonië, in Chili. Nu reisde hij van Portugal naar Italië. In een paar dagen tijd.
Daar zaten we dan in zijn blinkende wagen.
Hij met zijn kilometers.
Wij met onze modderschoenen, onze rugzak op schoot en waarschijnlijk een halve berg in de auto.
Ik vroeg me af wat hij zou vinden van een week zoals wij leven.
Te voet. Met zelfgeperste wilde appeltjes.
Een dag bezig met hout. Een week met één boom. Zou hij er gek van worden? Of zijn wij juist gek geworden?
Of misschien zijn we er juist weer wat dichter Misschien zijn wij het die niet meer helemaal van deze wereld zijn.
Ik weet het. Ik kijk liever naar een bergwand die van kleur verandert.
Naar een rivier die nooit dezelfde blijft.
En dan gaan we maar verder.
Met onze handen, onze kruiwagen, onze tent, onze potten en onze modderschoenen.
Niet omdat het efficiënt is. Maar omdat het ons leven is. Zot dankbaar dat we dit pad vonden.
Ook volgend jaar organiseren we weer een week :’het leven zoals het is in een berghuis.’
Je huurt dan gewoon een kamer… wij doen verder niets, we zijn er gewoon.
Je kan toekijken hoe wij onze dagen slijten… of… er zelf op uit trekken, op zoek naar wild fruit of dat magisch uitzicht vanwaar elke boterham hemels smaakt.
