Wij zijn Froya en Mark
Verliefd op elkaar, op de bergen, en op het leven dat zich hier ontvouwt.
Een paar jaar geleden gooiden we het roer om en verbouwden een oude boerderij in de Franse Alpen tot een zalige gîte. Een plek om samen te zijn, te verstillen, of juist avonturen te beleven met vrienden, familie of collega’s.
Hier in de bergen is het leven nét wat mooier, natuurlijker en avontuurlijker. En dat delen we graag met jou!
Wat betekent dat woord ‘basisconditie’ in de bergen?
Of: de schrik van elke wandelaar wanneer die zich inschrijft voor een wandelvakantie of groepsreis.
Wel.
Vorig jaar startten we voor het eerst met onze wandelvakanties.
Samen met berggids Stefan werkten we een mooi gamma aan wandelingen uit. Genoeg afwisseling in uitzicht en ondergrond, niet té uitdagend, en vooral: wandelingen voor mensen die onderweg ook nog willen genieten. Van een mooi uitzicht, een bloemetje hier en daar, misschien een wild dier dat zich even laat zien.
Want die dingen zie je niet altijd wanneer je vooral bezig bent met kilometers malen.
We doopten onze week Hike & Breathe
Kwestie van tijdens de middagpauze eens onze ogen te kunnen sluiten in het zonneke. Onderweg af en toe te stoppen. Te kijken. Te genieten. En vooral: niet altijd maar door te moeten.
Dat was en is de bedoeling. Onze wandelingen zijn zo'n 10 à 12 kilometer lang, met gemiddeld 600 hoogtemeters.
Achteraf hoorden we van enkele deelnemers dat het gerust wat meer had mogen zijn. Dat ze wel eens zin hadden om wat dieper te gaan. Om de benen wat meer te voelen, om zichzelf wat meer uit te dagen.
Anderen vonden het dan weer helemaal prima zoals het was. Die moesten hard genoeg hun best doen om de groep bij te houden.
En ja, zo gaat dat.
Je trekt een tiental mensen aan, allemaal met een andere conditie, een andere mindset en andere ervaringen.
De ene denkt: Dat moet wel lukken.
De andere ligt er al weken wakker van en vraagt zich af: Ik sport eigenlijk niet zo veel. Ga ik die anderen wel kunnen volgen?
En dan is er nog die ene vraag die altijd ergens in het achterhoofd blijft hangen:
Wat bedoelen ze eigenlijk met een goede basisconditie?
Bergen zijn geen loopband
Want eerlijk? Het blijft lastig in te schatten.
Zeker als je nog nooit eerder in de bergen bent gaan wandelen.
Hoe liggen die paadjes erbij? Wat betekent wandelen in het hooggebergte eigenlijk? En als je wat hoogtevrees hebt, ga je daar dan last van krijgen?
Een wandeling van tien kilometer klinkt overzichtelijk. Tot je ontdekt dat die tien kilometer over smalle paadjes kronkelen, dat je voortdurend stijgt en daalt, dat er losse stenen liggen en dat je op sommige plekken nét wat beter moet kijken waar je je voeten neerzet.
En heel eerlijk?
Ook wij kunnen niet altijd voorspellen hoe iemand dat zal ervaren.
We zien mensen met een uitstekende conditie die graag wandelen, vaak de trap nemen en zich vlot bewegen. En we zien mensen die twintig jaar jonger zijn, regelmatig naar de fitness gaan en toch behoorlijk afzien tijdens een bergwandeling.
Want een goede conditie is niet altijd hetzelfde als een goede wandelconditie.
En een goede wandelconditie is nog niet hetzelfde als je thuis voelen op een smal bergpad.
Het is een samenspel van uithouding, spierkracht, evenwicht, ervaring en vertrouwen. En soms ook gewoon van leren omgaan met jezelf wanneer het even lastig wordt.
Een beetje goesting doet wonderen
We herinneren ons een deelnemer die op zijn zeventiende voor het eerst naar de bergen was gekomen. Daarna was het er jarenlang niet meer van gekomen. Nu, vlak voor zijn pensioen, besloot hij eindelijk opnieuw te gaan bergwandelen.
Hij had geoefend, fietste regelmatig en had er ontzettend veel zin in.
Alleen was hij vlak voor vertrek verkouden geworden. Van die laatste weken wandelen was dus niet veel meer in huis gekomen.
En toch liep hij de hele week zo'n duizend hoogtemeters per dag.
waarom?
Omdat hij er al zo lang naar uitkeek. Omdat het voor hem méér was dan een sportieve uitdaging. Omdat hij daar eindelijk weer stond, in die bergen waar hij als zeventienjarige al van had genoten.
Op karakter, noemen we dat dan.
En ja, dat kan ook.
Goesting doet veel. Motivatie kan je verder brengen dan je vooraf had gedacht.
Maar laat ons daar ook eerlijk over zijn: op karakter kan je veel, alleen niet alles. Je enthousiasme vervangt geen voorbereiding en het maakt een technisch pad niet vanzelf veiliger.
We willen dat iedereen mee kan. Sterker nog: we willen dat iedereen kan genieten.
Ook degene die het onderweg wat moeilijker heeft. Maar evengoed degene die een goede conditie heeft en graag eens wat dieper gaat.
En precies daar zit de uitdaging van een groepsreis: hoe vinden we dat evenwicht?
Je hoeft geen berggeit te zijn. Maar een beetje voorbereiding helpt.
Waarom raden we dan toch aan om je gedurende het jaar fysiek voor te bereiden?
Heel eenvoudig: omdat het fijner is wanneer het wandelen je niet al je energie kost.
Je wil toch ook nog kunnen genieten van dat uitzicht boven op de berg? Van die lunch in het gras? Van dat onverwachte bloemetje tussen de stenen?
Je wil niet de hele week het gevoel hebben dat je achter loopt. En je wil al helemaal niet dat elke wandeldag eindigt met de gedachte: Morgen moet ik dit opnieuw doen?
Daarom: trek tijdens het jaar regelmatig je wandelschoenen aan.
En nee, België is niet overal plat.
Ben je al eens gaan wandelen in de (Vlaamse) Ardennen? Of in de streek rond Brussel, de Druivenstreek en al die andere verrassend heuvelachtige gebieden?
Je zou versteld staan van de schoonheid van onze Belgische wandelpaden. En van de uitdaging die sommige ervan bieden.
Ga je voor een uurtje? Prima.
Of maak je er een treinstapper van twintig kilometer van? Nog beter!
Eigenlijk zou je zonder probleem een trap moeten oplopen, dus loop eens wat vaker de trap op.
Wissel eens af. Wandel wat langer. Zoek wat heuvels op. En als je voelt dat het kan, wandel dan eens wat steviger door. Dat je ademhaling wat versnelt, mag best. Je hoeft natuurlijk niet elke wandeling in een wedstrijd te veranderen.
Kijk vooral ook naar hoe je je achteraf voelt.
Zeuren je kuiten en knieën de volgende dag? Ben je helemaal uitgeteld en wil je alleen nog maar in de zetel liggen?
Of merk je dat je lichaam zich steeds sneller herstelt?
Hoe vaker je wandelt, hoe vertrouwder je lichaam wordt met die inspanning. En hoe meer vertrouwen je zelf krijgt.
Dat is misschien nog wel het mooiste: je traint niet alleen je spieren, maar ook je vertrouwen in wat je kunt.
Negen kilometer in de bergen is niet zomaar negen kilometer
En dan is er nog iets wat veel mensen niet weten: de kilometers in de bergen vertellen niet het hele verhaal.
Stel je voor.
Je wandelt negen kilometer, met zeshonderd hoogtemeters stijgen. Je bent vijf uur onderweg, exclusief pauzes. Het pad is smal en hier en daar moet je over een blokkenveld.
Hoe zwaar is die wandeling nu eigenlijk?
Een handige vuistregel om wandelingen onderling te vergelijken, is dat je voor elke honderd hoogtemeters stijgen ongeveer één kilometer extra bij de afstand telt.
Negen kilometer wandelen, plus zeshonderd hoogtemeters?
Dan kom je uit op een equivalente afstand van ongeveer vijftien kilometer.
En dat is nog maar een eenvoudige benadering.
Want die smalle paadjes tellen mee. De losse stenen. De modder na een regenachtige dag. De afdalingen die je bovenbenen en knieën op de proef stellen. En natuurlijk het gewicht van je rugzak.
Twee wandelingen van vijftien kilometer kunnen dus een wereld van verschil zijn.
Het ene pad loopt heerlijk breed en vlak. Het andere slingert over stenen, door een bergpas en langs een steile helling.
De afstand is dezelfde. De ervaring allerminst.
Daarom kijken we bij onze wandelreizen niet alleen naar kilometers, maar ook naar hoogtemeters, terrein, wandelduur en technische moeilijkheid.
Want een goede inschatting begint bij méér dan een getal.
En dus gaan we voortaan ook even kennismaken
We willen dat onze wandelreizen passen bij de mensen die meegaan.
Niet iedereen hoeft dezelfde conditie te hebben. Gelukkig maar. Het zou maar een saaie wereld zijn als we allemaal even snel, even sterk en even zelfverzekerd waren.
Maar we willen wel dat iedereen met een realistisch beeld aan de start verschijnt.
Daarom gaan we voortaan voor onze wandelvakanties een soort intake organiseren.
In een kort gesprek met onze berggids Stefan kun je vertellen welke wandelervaring je hebt, wat je gewend bent, waar je naar uitkijkt en waar je misschien wat onzeker over bent.
Geen examen. Geen sportkeuring. Je hoeft ons niet te bewijzen dat je een berggeit bent.
We willen vooral samen bekijken of de reis bij jou past.
En soms betekent dat misschien dat we aanraden om eerst voor een lichtere wandelweek te kiezen. Of dat we samen bekijken hoe je je nog wat beter kunt voorbereiden.
Niet om mensen uit te sluiten, maar juist om ervoor te zorgen dat iedereen met vertrouwen kan vertrekken.
Want een geslaagde wandelvakantie begint niet pas boven op de berg.
Die begint al thuis, wanneer je je inschrijft en weet: dit past bij mij.
Hike & Breathe krijgt bottinekes
Om het allemaal wat duidelijker te maken, geven we onze wandelreizen voortaan een eigen quotering: bottinekes.
Hoe meer bottinekes, hoe groter de fysieke en mogelijk ook technische uitdaging.
🥾 2 bottinekes — Hike & Breathe
Voor wie graag wandelt, aan een rustig tempo 500-600m kan stijgen en dalen, maar onderweg ook wil genieten. We nemen wat meer tijd voor uitzichten, bloemen, een uitgebreide lunchpauze en af en toe gewoon even stilstaan.
🥾🥾🥾 3 bottinekes — Hike More, Worry Less
Voor wie wat meer fysieke en technische uitdaging zoekt, graag stevig doorwandelt en zin heeft in langere of pittigere wandeldagen. Ook hier staat de bergnatuur centraal en zijn er pauzes, maar de paden zijn moeilijker (bv. veel stenen en/of oneffen terrein), het tempo ligt hoger en we doen elke dag meer dan 750 hoogtemeters … waardoor we meer afgelegen plekken kunnen bereiken.
🥾🥾🥾🥾 4 bottinekes — De huttentocht
Voor wie meerdere dagen na elkaar in de bergen trekt, met bijvoorbeeld dagelijks zo'n duizend hoogtemeters omhoog én omlaag. Een zeer goede wandelconditie, bergervaring en een stevige portie voorbereiding zijn hier belangrijk. (Ha ha, die organiseren we niet zelf, maar Stefan de berggids wel)
De bottinekes vertellen je dus iets over de zwaarte van de reis. Ze zijn geen garantie dat elke wandeling voor iedereen even zwaar zal aanvoelen. Daarvoor zijn we allemaal net iets te verschillend.
En misschien is dat maar goed ook.
Want uiteindelijk gaat het niet om wie het snelst boven staat. Niet om wie de meeste hoogtemeters heeft verzameld. En ook niet om wie achteraf het indrukwekkendste getal op zijn sporthorloge kan tonen.
Het gaat om de bergen beleven op een manier die bij je past.
Om onderweg soms stil te vallen, omdat het uitzicht je even de adem beneemt.
Om die laatste klim toch te maken, ook al gaat het wat trager dan je had gehoopt.
Om samen boven te komen. Of om onderweg te ontdekken dat je meer kunt dan je dacht.
En vooral: om met goesting aan je wandelweek te beginnen, en met een hoofd vol mooie herinneringen weer naar huis te gaan.
Daar doen we het voor.
Tot op de berg?